Kochałem tak jak ty… W hołdzie bohaterom Powstania Warszawskiego – 26 września 2017 r.

01.9YE01A19434725

„Kochałem tak jak ty zapewne,
ale mi serca dano skąpo
na miłość moją niepotrzebną,
bowiem stawały nad epoką,
której imiona dajesz teraz,
olbrzymia śmierć i przerażenie.”
T. Gajcy

Uczniowie klasy 5a próbowali  ukazać swoim koleżankom i kolegom fragment historii swojego miasta. W dniu 26 IX wystąpili  dla  swoich rodziców, rodzeństwa i przyjaciół, następnego – dla uczniów szkoły.

Spektakl poprzedziła krótka prezentacja złożona z archiwalnych fotografii dzieci podczas powstania; dzieci, które podzieliły los dorosłych, pomagały powstańcom, znosiły głód i strach, czekały z nadzieją na  lepsze jutro. W tle brzmiała ballada o małym Orle Białym i innych bohaterach warszawskich podwórek 1944 roku.

Opowieść zaczynała się współcześnie, ale w dniu rocznicy wybuchu walk w okolicy Godziny W. Nastoletnia Julia nie chce nawet  słyszeć o jakiejkolwiek refleksji i hołdzie powstańcom. Ale tylko  do czasu … gdy wspólnie z kolegą odnajdzie frapujący pamiętnik swojej rówieśniczki, która napisała go podczas powstania.

Lektura wspomnień staje się dla nich niezwykłym przeżyciem  i wprowadza w świat tylko pozornie daleki. Nasi współcześni bohaterowie  spotkają dzieci takie jak oni – pełne marzeń, radości życia, przyjazne i gotowe dzielić się wszystkim, co mają. Tym dzieciom przyszło żyć w powstańczej Warszawie, a one to swoje miasto po prostu bardzo kochają. Służą SPRAWIE tak, jak potrafią – jako łączniczki, sanitariuszki, pomocnicy przy budowie barykad, roznoszą listy, powstańczą prasę, przechodzą z meldunkami kanałową trasą. A przede  wszystkim wspierają się i przyjaźnią, tworząc  podwórkową ferajnę.

Taka lekcja historii uczyniła na Julce i Grzesiu  duże wrażenie – przyjrzeli się  swoim  rówieśnikom i  stanęli z nimi ramię w ramię – jak podczas wykonywania wzruszającej piosenki „Dziś idę walczyć mamo”. Przedstawienie  zawierało także pieśni powstańcze – „Pałacyk Michla” i oczywiście „Warszawskie dzieci”.

Scenariusz i reżyseria przedstawienia to dzieło pani Barbary Skowron, wychowawczyni klasy 5a. W programie wykorzystano teksty poetyckie Anny Świrszczyńskiej, Tadeusza Gajcego, fragmenty „Pamiętnika z powstania warszawskiego” Mirona Białoszewskiego oraz „Fajnej ferajny” Moniki Kowaleczko-Szumowskiej.  Autorką niepowtarzalnej scenografii była pani Joanna Frieze. Natomiast opracowaniem muzycznym zajmowała się pani Anna Skrzypek.

Uczniowie z zaangażowaniem recytowali, śpiewali, akompaniowali na fortepianie (Błażej Tłaczała) i werblu perkusyjnym (Jakub Witczak).

Praca nad spektaklem była dla uczniów klasy 5a szansą bliższego spotkania    z historią Warszawy, występ stał się okazją  do wspólnego pochylenia się  nad  losami swoich rówieśników i pokazania wielkiej prawdy o niezwykłym darze wolności.

Był  lekcją  odkrywania  swoich korzeni.

POWRÓT