Święto Odzyskania Niepodległości

11-10-9y4u1271

ŚWIĘTO ODZYSKANIA NIEPODLEGŁOŚCI

Dzisiaj wielka jest rocznica –
Jedenasty Listopada!
Tym, co zmarli za Ojczyznę,
hołd wdzięczności Polska składa.

Im to, bowiem zawdzięczamy
wolność – polską mowę w szkole,
to, że tylko z ksiąg historii
poznajemy dziś niewolę.

Uroczyście biją dzwony,
w mieście flagi rozwinięto…
i me serce się raduje,
że obchodzę Polski święto.

10 listopada klasy piąte wraz ze swoimi wychowawczyniami s. Marią Pią i panią Katarzyną Duda przygotowały przedstawienie, upamiętniające okres pod zaborami i trudne zmagania Polaków w powstaniach, jak również nieustępliwe dążenie do odzyskania niepodległości.

Uczniowie klas piątych bardzo poważnie wczuwali się w odgrywane role. Na początku uczennica Małgorzata Prochera zaśpiewała piosenkę, która wprowadziła publiczność do tematyki: „Niepodległość – trudne słowo, może ono znaczy coś ważnego w naszym życiu, kto mi wytłumaczy”?

Na scenie pojawili się kosynierzy (Jan Siennicki, Krzysztof Wojczakowski, Mateusz Janc) wraz z Tadeuszem Kościuszko (Kosma Bernaś) to oni pokazali swoje poświęcenie i prawdziwą chęć walki w obronie ojczyzny. Polska zniknęła z mapy świata, ale nie z serc i umysłów. Dowodem są dwa powstania: listopadowe – 1830 rok i styczniowe – 1863 rok. Powstańcy (Olga Sobczyńska, Ola Pracz i Krzysztof Grabowski) słowami Józefa Mączki zagrzewali do walki: „Wstań, Polsko moja! Strząśnij proch! Żałosne marzeń ucisz łkanie! Za tobą zimny smutków loch- Przed Tobą świty zmartwychwstania!…”.

Tęsknota za ojczyzną była tematem utworu C. K. Norwida „Tęskno mi Panie…” recytowanego przez Mikołaja Jankowskiego, występującego w roli poety.

W 1914 roku wybuchła I wojna światowa, w sercach Polaków zapłonęła nadzieja, że nadchodzi godzina wyzwolenia. Trzy państwa zaborcze rozpoczęły pomiędzy sobą walkę. W szeregach wrogich armii musieli walczyć Polacy. Jan Mazurkiewicz słowami poety Edward Słońskiego opowiedział o tym trudnym okresie naszych dziejów:

Rozdzielił nas, mój bracie,
Zły los, i trzyma straż
W dwóch wrogich sobie szańcach
Patrzymy śmierci w twarz.

W okopach pełnych jęku
Wsłuchani w armat huk,
Stoimy na wprost siebie,
Ja, – wróg twój, ty – mój wróg!

11 listopada 1918 roku zakończyła się I wojna światowa, w Warszawie przekazano dowództwo nad wojskiem Józefowi Piłsudskiemu – bohaterowi wojny i twórcy Legionów. Ten dzień stał się symbolem odzyskanej niepodległości. Polska powróciła na mapy, Polacy odzyskali swoje państwo. Mogli wreszcie cieszyć się wolnością. Legionista (Maciej Świerszcz) z wielkim entuzjazmem i uśmiechem pragnął wyrazić tę radość słowami: „Jakże ciebie przywitać, radosna swobodo? I czym uczcić najpiękniej? Chyba tym uśmiechem i młodzieńczej poezji burzliwą urodą, co szła śpiewem przez miasto i wracała echem”.
Na zakończenie na scenę wyszli przedstawiciele – Polacy, dla których wolność była najważniejsza: Jan Paweł II (Jan Sołyga), Matka Marcelina (Emila Sękowska), Kardynał Stefan Wyszyński (Norbert Bińkowski), bł. ks. Jerzy Popiełuszko (Jerzy Skawiński) oraz uczennice (Marta Jemielniak, Zuzanna Zimny).

Całość przedstawienia dopełniły śpiewy, które rozbrzmiewały głośnym echem na sali za sprawą rozśpiewanego chóru. Uczniowie pięknie wykonali: „Warszawiankę”, „Rotę”, „Kasztankę”, „Boże, coś Polskę…”.

Warto podkreślić wspólny wysiłek klas piątych ich zaangażowanie i poczucie odpowiedzialności za swoje odgrywane role, recytacje, śpiewy. Muzyka była przygotowana przez panią Polę Borysiewicz. Scenografia była dziełem s. Antonii, choreografia powstała przy pomocy pani Joanny Dziedzianowicz Ryttel. Kostiumy powstały dzięki pomocy pani Anny Urbańskiej.

POWRÓT