Dzień wdzięczności

„DEKALOG JEST JAK KOMPAS NA BURZLIWYM MORZU, KTÓRY
UMOŻLIWIA NAM TRZYMANIE KURSU I DOPŁYNIĘCIE DO LĄDU.”
JAN PAWEŁ II

                   W dniu 16 października lekcje nie rozpoczęły się jak co dzień. Mieliśmy „papieskie wagary”, na które zaprosił nas Święty Jan Paweł II. W szkolnej kaplicy zebrali się uczniowie w strojach galowych, nauczyciele  i reprezentacja rodziców.

Msza św. w intencji nauczycieli i pracowników szkoły łączyła się ze wspomnieniem wydarzeń sprzed 42 lat, gdy kardynał z Krakowa  został powołany  na Stolicę św. Piotra. W Ewangelii św. Łukasza,  proklamowanej tego  dnia, pojawiły się słowa „Kiedy ogromne tłumy zebrały się koło Jezusa, tak że jedni cisnęli się na drugich, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów”.  Ks. Dariusz nawiązał dzięki tym słowom  do czasów i wydarzeń sprzed niewielu lat, gdy tłumy gromadziły się, by słuchać Słowa Bożego z ust  Papieża Polaka. Msza św. na krakowskich Błoniach w 1979 roku zgromadziła 2 mln osób! Nasz ksiądz kapelan powrócił do tego wydarzenia, bo sam jako chłopiec  brał w nim  udział. I na całe życie zapamiętał słowa, które dzisiaj przekazuje młodym słuchaczom: „Musicie być mocni tą mocą, którą daje wiara! Musicie być mocni mocą wiary! Musicie być wierni!”

Słowa Papieża Jana Pawła II prowadzą  przez meandry życia kolejne pokolenia. Stają się  kompasem  w drodze życia – podobnie jak wskazanie, które zostało umieszczone na tablicy pamiątkowej odsłoniętej w tym dniu po zakończonej Mszy św. Napis na tablicy zawiera myśl papieża, będącą mottem niniejszego tekstu oraz podpis, który  brzmi:

„W SETNĄ ROCZNICĘ URODZIN

SKŁADAMY BOGU DZIĘKCZYNIENIE

ZA DAR  ŚW. JANA PAWŁA II

I PROSIMY O JEGO WSTAWIENNICTWO”

              Tego dnia modlono się  za pracujące w szkole siostry niepokalanki,  pedagogów, pracowników, których codzienna  praca  pozwala uczniom poczuć atmosferę wspólnoty i wzajemnej troski. Modlono się także w intencji zmarłych sióstr i pracowników szkoły. Reprezentanci rodziców także  wyrazili swoją  wdzięczność  szkole za to, co w  okresie pandemii okazało się  najważniejsze – przekazywaną wiarę i budowanie fundamentów wspólnoty.

POWRÓT