Klasy 6 w Parku Natolińskim

28 maja 2021r. mieliśmy niezwykłą przyjemność odwiedzenia Parku Natolińskiego. Na miejscu przywitała nas Pani Magda, która opowiedziała nam o historii tego miejsca.

Pałac Natoliński powstał w latach 1780 – 82 na terenie dawnej Bażantarni królów: Jana III Sobieskiego i Augusta II Mocnego, w ostatnich latach życia Augusta Czartoryskiego, wojewody ruskiego i właściciela dóbr wilanowskich. Po jego śmierci w 1782 roku dobra te odziedziczyła córka wojewody księżna Izabela Lubomirska. W związku z jej wyjazdem za granicę, Pałac nie był zbyt często użytkowany przez właścicieli, a w czasie oblężenia Warszawy w 1794 roku przez wojska rosyjskie i pruskie został uszkodzony.

W 1799 roku Bażantarnia wraz z Wilanowem przeszła na własność Aleksandry Potockiej, żony Stanisława Kostki Potockiego, wybitnego przedstawiciela polskiego Oświecenia. Jedyne dziecko tej pary – syn Aleksander ożenił się z Anną (Anetką) z Tyszkiewiczów, która jako zdolna malarka i rysowniczka oraz entuzjastka starożytności, miała wielki wpływ na powtórne urządzanie Bażantarni. Na cześć jedynej córki Aleksandra i Anny Potockiej – Natalii (ur. 18 marca 1807), posiadłość zyskała nową nazwę – NATOLIN. Po rozwodzie z Anetką Aleksander Potocki władał Natolinem aż do śmierci w 1845.

Niestety, Natalia z Potockich Sanguszkowa zmarła w wieku 24 lat, a pamięć o niej w szczególny sposób upamiętnił jej mąż – Roman Sanguszko, fundując pomnik-sarkofag na terenie parku.

Kolejnym właścicielem dóbr wilanowskich został jego syn August Potocki, uczestnik Powstania Listopadowego, zmuszony po jego upadku do ucieczki za granicę. ożenił się z kuzynką Aleksandrą z Potockich. August zmarł bezpotomnie w 1867 pozostawiając majątek żonie, która w testamencie zapisała dobra wilanowskie Ksaweremu Branickiemu. Ostatnim prywatnym właścicielem pałacu w Natolinie był jego syn Adam (1892-1947).

Dostrzegliśmy, że losy parku i pałacu nierozerwalnie łączyły się z dziejami naszej ojczyzny. Spacer po parku śladami historii pozostawił w nas głębokie i niezatarte wspomnienia.

POWRÓT