Patronka Ułanów – Pani Jazłowiecka

szymanow-43427-21

Patronka Ułanów – Pani Jazłowiecka

W przededniu poruszającej uroczystości przekazania lancy-proporca 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich, w piątek 5 X, nasi wychowankowie zostali zaproszeni  na krótką lekcję historii. Dlaczego elitarny pułk ułanów II Rzeczpospolitej nosił  miano Matki Bożej?

Uczniowie dowiedzieli się o bitwie pod Jazłowcem w lipcu 1919, która była chrztem bojowym młodej powstałej rok wcześniej jednostki. Bój zakończył się wielkim zwycięstwem Polaków. Ta historia otwierała rozdział, który  na sztandarze pułku miał zapisać imię  Matki Bożej Jazłowieckiej. Po pamiętnym boju ułani przypisali zwycięstwo Białej Pani z jazłowieckiego klasztoru. Ją obrali sobie za patronkę, do niej modlili się pułkowym hymnem.

Młody żołnierz  Władysław Nowicki przyrzekł Maryi wrócić do klasztoru po zakończeniu wojny, aby złożyć dziękczynienie  za ocalenie. Uczynił to w 1926 r., gdy był już autorem pieśni-modlitwy „Szczęście i spokój daj tej ziemi, Pani”. W grudniowy poranek por. Nowacki wyruszył  ze Lwowa (stacjonował tam 14 Pułk Ułanów)  do Jazłowca. Po upływie 4 dni i pokonaniu odległości 220 km – 8 grudnia – stawił się w klasztorze, w dniu święta Niepokalanej. U stóp Matki Bożej złożył  lancę z pułkowym proporczykiem. Tak narodziła się tradycja pielgrzymki pułkowej na uroczystość Niepokalanego Poczęcia. Pochodząca z lat 30-tych tradycja przekazania pułkowego proporca do kaplic niepokalańskich także nawiązuje do tego aktu zawierzenia Maryi.

Ułani jazłowieccy przyczynili się także do rozsławienia kultu „swojej” Matki Bożej i wyróżnienia cudownej figury w Jazłowcu papieskimi koronami w lipcu 1939 r. Była to ostatnia koronacja  na ziemiach polskich przed wybuchem II wojny światowej.

POWRÓT