Poloneza czas zacząć…

koniec roku abs

Poloneza czas zacząć…

W dniu 18 czerwca uroczyste  zakończenie  nauki w szkole podstawowej przeżywał  pierwszy rocznik ósmoklasistów. Tego dnia  przyszli oni w  galowych strojach  w towarzystwie  rodziców i bliskich.

O godzinie 17  rozpoczęła się Msza św., a  po niej nasi uczniowie otrzymali błogosławieństwo na kolejne etapy kształcenia.

Następnie wszyscy uczestnicy uroczystości zostali zaproszeni  do szkolnej sali widowiskowej. Część oficjalna została poprzedzona wzruszającym   wystąpieniem  pani Dudziuk, która w imieniu  rodziców i absolwentów skierowała  swe słowa refleksji i podziękowań pod adresem  Sióstr Niepokalanek i kadry szkoły.

W kolejnej części uroczystości zebrani uczniowie otrzymali z rąk s. Leonardy i wychowawców nagrody i dyplomy, które  zdobyli  w konkursach  przedmiotowych. Najważniejsze dokumenty, czyli świadectwa i nagrody indywidualne, wielu uczniów przyjmowało z nieukrywaną dumą i radością.

Następnie uczniowie obydwu klas podziękowali za naukę w krótkim, ale wzruszającym programie  artystycznym. Najpierw  zebrani usłyszeli  lapidarne słowa refleksji o minionych ośmiu latach nauki,  natomiast później  absolwenci usiedli w zaimprowizowanej  klasie, by ze szkolnych ławek podziękować  swoim  wychowawcom  i nauczycielom. Uczynili  to  z klasą, w słowach stylizowanych na rytm  epopei narodowej „Pan Tadeusz”. W rolę  wieszcza  klas ósmych wcielił  się Maksymilian Modlibowski, który zapowiadał kolejne  rozdziały   tekstu, wygłaszanego przez  koleżanki i kolegów.

Gdy wszyscy uczniowie klasy ósmej a i ósmej b złożyli  swoje wyrazy uznania i wdzięczności wobec szkoły,  nadszedł czas  na tradycyjny i  uroczysty polonez. Nasi absolwenci zatańczyli go  ubrani  po raz ostatni  w stroje galowe. Później – już w przygotowanych odświętnych kreacjach –  przez kilka godzin cieszyli się wspólną zabawą w gronie kolegów i koleżanek.

Dziś dla nas, w świat idących gości,
W całej przeszłości i w całej przyszłości
Jedna już tylko jest wszechnica  taka,
O której będziemy pamiętać przez lata:

O szkoło nasza!  Ty zawsze zostaniesz
W naszych sercach, choć już czas na rozstanie.

Ta szkoła droga, miła i jasna
Była jak dom nasz – i  bliska i własna.
I ja tu byłem, wiedzę zdobyłem,
A com widział i przeżył, w księgi umieściłem.

POWRÓT